Zasiłek chorobowy przysługuje osobom ubezpieczonym, które na skutek wypadku bądź choroby tracą zdolność do pracy i przebywają w szpitalu. Jego wysokość różni się w zależności od wieku, schorzenia, okoliczności doznania urazu. Wydawać by się mogło, że w najlepszej sytuacji znajdują się kobiety ciężarne znajdujące się na L4. Jak się jednak okazuje, na przyzwoite sumy pieniędzy przysługujące za pobyt w szpitalu mogą liczyć nie tylko ciężarne.
• Ile wynosi podstawa świadczenia chorobowego?
• Kto dostanie 100% zasiłku chorobowego?
• Czym się różni wynagrodzenie chorobowe od zasiłku?
• Komu przysługuje prawo do zasiłku?
• Jak długo można pobierać chorobowe?
Podstawa wymiaru świadczenia chorobowego
Wysokość wypłacanej kwoty pieniędzy uzależniona jest od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za ostatni rok pracy, poprzedzający niezdolność do jej wykonywania. System ustalania podstawy wymiaru opiera się na rzeczywistych dochodach pracownika, co oznacza że uwzględnia się wszystkie składniki pensji podlegające oskładkowaniu.
Zasiłek chorobowy wynosi odpowiednio 70%, 80% lub 100% podstawy wymiaru pensji, pomniejszonej o składki na ubezpieczenia społeczne. Konkretna stawka procentowa zależy od przyczyny niezdolności do pracy, wieku ubezpieczonego oraz miejsca leczenia. Warto zauważyć, że podstawa wymiaru nie może być niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące w danym roku.
Pełne świadczenie chorobowe – katalog uprawnionych
Prócz kobiet w ciąży, 100% zasiłku chorobowego otrzymują osoby wykazujące niezdolność do pracy z powodu udania się na badania dla dawców komórek, tkanek i narządów lub przeprowadzenia zabiegu pobrania wymienionych organów. Ustawodawca w ten sposób honoruje szczególny wkład społeczny osób decydujących się na ratowanie życia innych ludzi.
Pełne świadczenie przysługuje również w przypadku doznania uszczerbku na zdrowiu w drodze do lub z pracy. Pieniądze wypłacane są za każdy dzień niezdolności do pracy, niezależnie od pełnionego wcześniej trybu zatrudnienia. Istnieje także zasiłek chorobowy z funduszu wypadkowego, który przyznawany jest na zasadach preferencyjnych. Stuprocentową podstawę wypłaca się osobom, które doznały urazu podczas wykonywania obowiązków służbowych bądź u których rozpoznano chorobę zawodową bezpośrednio związaną z wykonywaną pracą.
Różnice między wynagrodzeniem chorobowym a zasiłkiem
Niezależnie od rodzaju schorzenia, za dni hospitalizacji dla osób poniżej 50. roku życia przysługuje 70% podstawy wynagrodzenia chorobowego wypłacanego przez pracodawcę. System finansowania w pierwszym okresie choroby nakłada obowiązek wypłaty świadczenia na pracodawcę przez pierwsze 33 dni kalendarzowe nieprzerwanej niezdolności do pracy.
Ci, którzy ukończyli 50 lat w poprzednim roku kalendarzowym, od 15 do 33 dnia pobytu w szpitalu otrzymują 80% podstawy. Później osoby te nabywają prawo do zasiłku chorobowego wypłacanego już przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Zmiana źródła finansowania następuje automatycznie po wyczerpaniu limitów dni objętych wynagrodzeniem chorobowym.
Stawka 80% przysługuje również osobom odbywającym służbę na zastępstwie oraz wykonującym pracę nakładczą, co wynika z bardziej elastycznego charakteru tych form zatrudnienia i braku stabilności finansowej porównywalnej z etatem.
Krąg osób uprawnionych do świadczenia
Świadczenie chorobowe prócz etatowych pracowników, właścicieli korporacji i firm, wypłacane jest również szerokiemu gronu innych ubezpieczonych. Prawo do zasiłku mają:
- duchowni zarejestrowanych związków wyznaniowych
- posłowie i senatorowie wykonujący mandat
- osoby zatrudnione na umowie zlecenia z odprowadzanymi składkami chorobowymi
- pracownicy będący na zastępstwie czasowo nieobecnych pracowników
- członkowie rolniczych spółdzielni produkcyjnych i kół gospodyń wiejskich
- tymczasowo aresztowani i więźniowie skierowani do pracy podczas odbywania kary
Warunkiem otrzymania zasiłku jest podleganie ubezpieczeniu chorobowemu w momencie powstania niezdolności do pracy. Osoby prowadzące działalność gospodarczą muszą opłacać dobrowolne ubezpieczenie chorobowe przez co najmniej 90 dni przed wystąpieniem choroby, by nabyć prawo do świadczenia.
Maksymalny okres wypłaty świadczenia
W czasie długotrwałego schorzenia, świadczenie wypłacane jest maksymalnie przez 182 dni w odniesieniu do tej samej choroby. W przypadku ciąży i gruźlicy okres ten wydłuża się do 270 dni, co wynika ze specyfiki tych stanów zdrowia wymagających dłuższego leczenia i rekonwalescencji.
Jeżeli ponowna niezdolność do pracy spowodowana jest przez tę samą przyczynę i nastąpi u pracownika przed upływem 60 dni od poprzedniego zwolnienia, zalicza się ją do jednego okresu zasiłkowego. Oznacza to, że licznik maksymalnego okresu świadczenia biegnie dalej, bez resetowania się do zera.
Gdy osoba kilkakrotnie w roku traci zdolność do pracy z powodu różnego rodzaju schorzeń, wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności wlicza się do jednego wspólnego okresu maksymalnie 182 dni. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy między kolejnymi zwolnieniami pracownik świadczył pracę przez co najmniej 30 dni – wówczas licznik zeruje się i rozpoczyna bieg od nowa.
