Typy temperamentów ? sangwinik, melancholik, choleryk, flegmatyk ? kim jesteś?

Pewnie słyszałaś wiele na temat typów temperamentów, ale znasz je tylko pobieżnie. W starożytności już Hipokrates dokonał podziału na różne temperamenty — obecnie jednak nasza wiedza na ich temat jest o wiele większa. Przybliżymy Ci je zatem w bardziej szczegółowej wersji i być może czytając nasz artykuł stwierdzisz, który z temperamentów należy do Ciebie.

Choleryk — skąd ma tyle energii?

Choleryk jest urodzonym przywódcą, człowiekiem, który najlepiej czuje się kiedy działa. Nie potrafi usiedzieć w miejscu, wciąż jest gnany nowymi pomysłami i dąży do realizacji ambitnych celów. Jego działania charakteryzuje intensywność i zdecydowanie — podejmuje decyzje szybko, często intuicyjnie, co bywa zarówno jego siłą, jak i słabością.

Bywa niewyrozumiały, niecierpliwy, lubi także podporządkować sobie innych. Jego symbolem jest ogień, co wyraża się właśnie ognistym temperamentem i sprawia, że choleryk mówi dobitnie, nie przebierając w słowach (czego często potem żałuje). Osoba o takim temperamencie marzy o wielu osiągnięciach, do których zresztą wytrwale dąży. Cholerycy sprawdzą się dobrze na stanowiskach kierowniczych, chociaż muszą uważać, by nie popaść w pracoholizm.

W relacjach międzyludzkich choleryk bywa dominujący — oczekuje od otoczenia tempa porównywalnego do swojego. Trudno mu zrozumieć mechanizmy radzenia sobie ze stresem osób bardziej wycofanych, dlatego konflikty w zespole mogą być częste. Z drugiej strony, jego energia i determinacja potrafią zarazić innych entuzjazmem i zmobilizować do działania nawet najbardziej zniechęcone osoby.

Melancholik — dlaczego jest taki perfekcyjny?

Melancholik jest człowiekiem wrażliwym, idealistą, cechuje go perfekcjonizm i dokładność. Ten typ temperamentu zwykle należy do ludzi niezwykle uczuciowych, o bogatym wnętrzu. Do melancholików często zaliczają się artyści, ludzie zdolni do poświęceń i umiejący słuchać innych. Są to także osoby, które wymagają bardzo wiele od siebie — każdy szczegół ma znaczenie, każdy projekt musi być dopracowany do perfekcji.

Melancholicy nie muszą być w centrum uwagi, są za to dobrymi kompanami i świetnymi pracownikami, chociaż najlepiej sprawdzają się na stanowiskach analitycznych. Ich wnikliwość pozwala dostrzegać niuanse, które umykają innym typom temperamentów. W pracy zespołowej potrafią być głosem rozsądku i przewidywać potencjalne problemy, zanim te się pojawią.

Warto jednak pamiętać, że nadmierny perfekcjonizm melancholika bywa źródłem wewnętrznego napięcia i niezadowolenia z siebie. Osoba o tym temperamencie może wpadać w pułapkę ciągłego poprawiania i udoskonalania, co prowadzi do zwlekania z finalizacją projektów. Trudno im także akceptować własne błędy — każde potknięcie traktują jako osobistą porażkę, co może prowadzić do stanów lękowych lub obniżonej samooceny.

Sangwinik – dlaczego tak bardzo nie lubi samotności?

Sangwinik jest przeważnie duszą towarzystwa, cechuje go pogoda ducha i dość duża gadatliwość. Ten typ temperamentu mają ludzie obdarzeni poczuciem humoru, czasem nawet są porównywani do dużych dzieci. Sangwinik potrafi świetnie skupić uwagę otoczenia na sobie — potrafi się dobrze bawić i być wspaniałym przyjacielem, przez co grono jego znajomych stale się powiększa.

Można go porównać do barwnego ptaka — jest wylewny, lubi spontaniczność. Jego słabą cechą jest brak determinacji przez co rzadko realizuje wytyczone cele. Sangwinik łatwo się nudzi — potrzebuje ciągłych bodźców i nowych doświadczeń. Rutyna i monotonia działają na niego przytłaczająco, dlatego w pracy najlepiej sprawdza się w rolach wymagających kontaktu z ludźmi, kreatywności i zmienności zadań.

W relacjach osobistych sangwinik bywa powierzchowny — nawiązuje wiele znajomości, ale niewiele z nich przeradza się w głębokie przyjaźnie. Ma trudność z długoterminowym zaangażowaniem i wytrwałością w trudnych momentach. Z drugiej strony, jego optymizm i pozytywne nastawienie potrafią rozładować napięte sytuacje i poprawić atmosferę w każdym towarzystwie.

Flegmatyk — czy jego spokój jest pozorny?

Flegmatyk z pozoru jest osobą spokojną, opanowaną. Ten typ temperamentu cechuje brak umiejętności w okazywaniu emocji — flegmatyk jawi się jako osoba bardzo cicha, o bogatym życiu wewnętrznym. Flegmatyka trudno jest wyprowadzić z równowagi, dąży raczej do pokoju i zgody. Jego spokój nie jest jednak oznaką obojętności — to raczej świadomy wybór dystansu, który pozwala mu zachować obiektywizm i nie ulegać emocjonalnym impulsom.

Osoba o takim temperamencie dobrze sprawdzi się w pracy, w której nie będzie musiała kierować innymi, za to bardzo dobrze poradzi sobie na stanowisku analityka i mediatora. Flegmatyk unika konfliktów i potrafi znaleźć kompromis tam, gdzie inni widzą jedynie sprzeczne stanowiska. Jego cierpliwość i umiejętność słuchania sprawiają, że ludzie chętnie zwierzają mu się ze swoich problemów.

Z drugiej strony, flegmatyk bywa postrzegany jako pasywny i mało zaangażowany. Jego niechęć do podejmowania szybkich decyzji może być frustrująca dla otoczenia, zwłaszcza w sytuacjach wymagających natychmiastowej reakcji. Trudno mu także wyrazić swoje potrzeby — woli ustąpić, niż wdawać się w spór, co w dłuższej perspektywie prowadzi do nagromadzenia niewypowiedzianych pretensji i wewnętrznego niezadowolenia.

Mieszane typy temperamentów — dlaczego trudno się jednoznacznie zdefiniować?

Zwykle jest tak, że trudno dopasować typ temperamentu do danej osoby, gdyż każdy z nas łączy w sobie dwa lub trzy typy. Z tego wynika, że możesz być zarówno cholerykiem jak i melancholikiem, a jeden z tych temperamentów będzie jednak dominował u Ciebie. Mieszane temperamenty są normą, a nie wyjątkiem — większość ludzi prezentuje cechy kilku typów w różnych proporcjach i kontekstach.

Jest to także ważna wskazówka dla osób o zupełnie odmiennych temperamentach: sangwinik może bowiem nie zrozumieć się z melancholikiem, a flegmatyk z cholerykiem. Świadomość własnego temperamentu i temperamentu bliskich osób pozwala budować lepsze relacje — zamiast oceniać zachowania innych przez pryzmat własnych reakcji, można zrozumieć, że różnice wynikają z odmiennej struktury psychicznej.

Warto pamiętać, że temperament nie jest wyrokiem — choć stanowi biologiczną podstawę naszej osobowości, możemy świadomie pracować nad swoimi słabościami i rozwijać cechy, które ułatwią nam funkcjonowanie w różnych sytuacjach. Melancholik może nauczyć się większej spontaniczności, choleryk — cierpliwości, sangwinik — skupienia, a flegmatyk — asertywności.