Koty kojarzone są raczej z małymi zwierzętami, pomijając oczywiście tygrysy i wszelkie czworaki kotowate. Kot domowy przeważnie sięga nam do połowy łydki i nie waży zbyt wiele. Zdarzają się oczywiście rekordziści lub rasy, w których koty rosną naprawdę wielkie. Jakie to rasy? Dowiecie się już za chwilę.
1. Ashera
2. Maine Coon
3. Kot bengalski
4. Kot norweski leśny
5. Ragdoll
6. Kot brytyjski
7. Kot perski
Najdłuższym kotem świata odnotowanym w Księdze Guinnessa był Stewie z rasy Maine Coon. Pomiar od czubka nosa po koniec ogona wykazał 123 centymetry długości całkowitej. Jednocześnie posiadał najdłuższy koci ogon kiedykolwiek zmierzony — 41,5 cm. Niestety Stewie zmarł przedwcześnie w wieku 8 lat na nowotwór. Rekord wagowy należy do australijskiego Himmy’ego, kota rasy tabby, który osiągnął masę 21,3 kilograma. Od jego śmierci w 1986 roku żaden kot nie zbliżył się do tego wyniku w oficjalnych pomiarach. Księga Guinnessa zaprzestała rejestrowania rekordów wagowych kotów ze względu na obawy o ich zdrowie i dobro. Poniżej przedstawiamy rasy kotów domowych naturalnie osiągające imponujące rozmiary.
Ashera — hybryda o kontrowersyjnej historii
Ashera to hybryda kotowata wytworzona przez firmę Lifestyle Pets w 2006 roku. Deklarowana przez hodowcę mieszanka genów miała obejmować kota domowego, serwala afrykańskiego i kota bengalskiego (który sam jest hybrydą z udziałem azjatyckiego kota lamparciego). Zwierzęta te osiągają długość do 120 centymetrów i wagę do 15 kilogramów, co czyni je największymi kotami domowymi pod względem wymiarów liniowych. Z wyglądu przypominają małe dzikie koty — smukłe, długonogie, z charakterystyczną plamistą maską na pysku.
Cena kotka ashera w szczytowym okresie popularności dochodziła do 125 tysięcy dolarów amerykańskich, co sprawiało, że był najdroższym kotem domowym na świecie. W 2008 roku wybuchła kontrowersja, gdy inny hodowca udowodnił testami DNA, że sprzedawane ashery to w rzeczywistości koty rasy savannah (również hybrydy serwala z kotem domowym). Mimo tej afery ashera pozostaje symbolem dążenia do posiadania kota o wyglądzie dzikiego drapieżnika przy temperamencie zwierzęcia domowego.
Maine Coon — łagodny olbrzym z Ameryki
Maine Coon to naturalna rasa pochodząca ze stanu Maine w USA, gdzie przez dekady była kotem pracującym na farmach. Przedstawiciele tej rasy osiągają długość do 100–120 centymetrów (włączając ogon) i wagę do 10–12 kilogramów u samców, choć notowano osobniki ważące nawet 15 kilogramów. Charakteryzuje się długą, wielowarstwową sierścią odpychającą wodę, puchatym ogonem służącym jako termoizolator oraz dużymi, kępkowatymi uszami przypominającymi rysie.
Ogromna popularność Maine Coonów w Polsce wzrosła w ostatniej dekadzie. To koty wymagające codziennego szczotkowania ze względu na tendencję do tworzenia kołtunów, szczególnie w okolicach brzucha i pod pachami. Mimo imponujących rozmiarów charakteryzują się wyjątkowo spokojnym, przyjaznym usposobieniem — zwane są często „gentle giants”, czyli łagodnymi olbrzymami. Dobrze tolerują obecność dzieci i innych zwierząt, co czyni je idealnym kotem rodzinnym.
Kot bengalski — domowy lampart o dzikim wyglądzie
Rasa bengalska powstała w latach 60. XX wieku w USA poprzez krzyżowanie azjatyckiego kota lamparciego (Prionailurus bengalensis) z kotami domowymi. Dopiero czwarte pokolenie (oznaczane jako F4) uznaje się za w pełni udomowione, z ustabilizowanym temperamentem bez dzikich odruchów. Bengale mierzą od 55 do 100 centymetrów długości (w tym ogon stanowi ok. 30–40 cm) i ważą od 5 do 8 kilogramów, przy czym samce są zauważalnie większe od samic.
Charakterystyczną cechą jest krótka, jedwabista sierść z wyraźnym wzorem — najczęściej są to duże, kontrastowe cętki (spotted) lub marmurkowaty układ (marbled). Niezwykle efektowne jest zjawisko „glittera”, czyli mikroskopijnych kryształków w strukturze włosa nadających futerku metaliczny połysk. Bengale to koty o wysokim poziomie energii, wymagające codziennych zabaw i stymulacji intelektualnej. Uwielbiają wodę, co jest rzadkością wśród kotów domowych — chętnie wchodzą pod prysznic lub bawią się strumieniem z kranu.
Kot norweski leśny — skandynawski potomek wikingów
Kot norweski leśny (Norsk Skogkatt) to jedna z nielicznych ras naturalnych, która wykształciła się bez interwencji człowieka w surowym klimacie Skandynawii. Wzmianki o tych kotach pojawiają się w nordyckich sagach sprzed tysiąca lat. Norwegowie osiągają wagę od 5 do 10 kilogramów u samców i długość do 100–110 centymetrów z ogonem. Ich dwuwarstwowa, wodoodporna sierść składa się z miękkiego podszycia i długich włosów okrywowych, które chronią przed mrozem i wilgocią.
Charakterystyczne dla rasy są trójkątna głowa, duże migdałowe oczy (których kolor harmonizuje z maścią) oraz kępki na uszach przypominające rysie. Ich ogon jest tak puszysty i długi, że kot może owinąć nim całe ciało podczas zimowego snu. W przeciwieństwie do Maine Coonów norwegowie mają bardziej niezależny temperament — lubią obecność człowieka, ale nie narzucają się z pieszczotami. Są znakomitymi myśliwymi i wspinaczami, dlatego najlepiej czują się w domach z dostępem do ogrodu lub bezpiecznego wybiegu.
Ragdoll — uszanka z niebieskimi oczami
Ragdoll to stosunkowo młoda rasa wyhodowana w Kalifornii w latach 60. XX wieku przez Ann Baker. Nazwa „ragdoll” (szmaciana lalka) odnosi się do unikalnej cechy rozluźniania mięśni podczas noszenia na rękach — koty te stają się wtedy wyjątkowo wiotkie i spokojne. Osiągają długość do 70–90 centymetrów i wagę od 6 do 10 kilogramów u samców, przy czym ich pełny rozwój trwa nawet cztery lata.
Wszyscy przedstawiciele rasy posiadają intensywnie niebieskie oczy i półdługą, jedwabistą sierść o strukturze podobnej do futra króliczego — nie tworzy kołtunów tak łatwo jak u innych ras długowłosych. Wzór maści to najczęściej colorpoint, mitted lub bicolor w różnych odcieniach. Ragdolle charakteryzują się wyjątkowo łagodnym, niemal flegmatycznym usposobieniem. Są idealne dla rodzin z małymi dziećmi, ponieważ rzadko używają pazurów i nie wykazują agresji. Z drugiej strony ich spokój czyni je całkowicie nieprzystosowanymi do życia na zewnątrz — nie mają wystarczających instynktów obronnych.
Kot brytyjski — pluszowy miś o krótkim futerku
Kot brytyjski krótkowłosy to największy przedstawiciel ras krótkowłosych, osiągający wagę od 5 do 8 kilogramów (samce mogą ważyć nawet 9–10 kg) przy długości ciała ok. 50–60 centymetrów bez ogona. Ich charakterystyczne cechy to masywna, kulista głowa z wypukłymi policzkami, szerokie łopatki, grube kończyny i niebieskoszare lub miedziane duże oczy. Sierść brytyjczyka jest wyjątkowo gęsta i pluszowa, z miękkiego, krótkiego włosa stojącego niemal pionowo do skóry.
Najbardziej rozpoznawalna jest maść niebieska (blue), choć standardy uznają ponad 60 wariantów kolorystycznych. Ich budowa ciała to efekt pokoleń selekcji — mocny szkielet i rozwinięta muskulatura pozwalały tym kotom na skuteczne polowania na gryzonie w angielskich portach i magazynach w XIX wieku. Obecnie są to spokojne, zrównoważone koty tolerujące samotność lepiej niż większość ras. Przy odpowiedniej opiece żyją nawet 18–20 lat, co czyni je jednymi z najdłużej żyjących kotów rasowych. Wymagają regularnego szczotkowania specjalną szczotką usuwającą martwe włosy z gęstego podszycia.
Kot perski — optyczna iluzja w puszystym futrze
Kot perski to najmniejszy reprezentant tego zestawienia, ale często mylnie postrzegany jako duży ze względu na obfitą, długą sierść tworzącej wokół ciała aurę zwiększającą wizualnie jego rozmiar. Rzeczywista waga osobników tej rasy to od 3,5 do 6 kilogramów, a długość ciała z ogonem wynosi maksymalnie 70–80 centymetrów. Charakterystyczny dla persów jest skrajnie skrócony nos i płaska twarz (typ brachycefaliczny) — tzw. pysk pekiński, który powstał w wyniku wieloletnich działań hodowlanych.
Sierść persa to futro wymagające codziennego, kilkunastominutowego szczotkowania metalowymi grzebieniami o różnej gęstości zębów. Bez regularnej pielęgnacji natychmiast tworzą się kołtuny, szczególnie w okolicach szyi, pachwin i brzucha. Wbrew powszechnym stereotypom o wyniosłości, persy są kotami przywiązanymi do opiekuna i łagodnymi w kontaktach z ludźmi. Ich spokojny, niemal leniwy temperament sprawia, że są idealnym kompanem dla osób starszych lub prowadzących mało aktywny tryb życia. Z uwagi na budowę czaszki często cierpią na problemy z oddychaniem i łzawieniem oczu, co wymaga codziennej pielęgnacji twarzy wilgotnymi chusteczkami.